Separately, the EU3 -- France, Germany and Britain -- warned that :

" the information available about Iran's nuclear program could represent only the tip of the iceberg And ... it was a part of the iceberg, below the water that ... did (for) the Titanic"

■

 Believe dears:

   To be, or not to be, that is the question (now)

سلام

من الغریب الی الحبیب...

من از دیار حبیبم نه از بلاد غریب

مهیمنا به رفیقان خود رسان بازم

                                  خداحافظ

□

در اضطراب یک تفال پیامبر شدم، شاید پر جبرئیل میان آن اوراق بود؛

«آنگاه که آتشی دید و به خانواده خود گفت: درنگ کنید که من از دور آتشی می­بینم شاید برایتان شعله­ای بیاورم یا در روشنایی آن راهی بیایم ... انّی أنا ربُک فَاخلَع نَعلَیکَ إنّکَ بالوادِِ المقَدّس ِ طُویً و أنا اختَرتُکَ فاستَمِع لِما یُوحی.» 

 اوضاع امن و امان است و از مشکلات آنچه باقی مانده به صورتی مزمن و تحمل ­پذیر در آمده، تقریبا چند ماهی است موقع صبح کوله بار بی غمی­ام را می­بندم و بی هیچ درد سری می­آیم به دانشگاه، بعد هم به قدر جیره­ام -- حتی کمی بیشتر - محبت بسته بندی شده دریافت می­کنم. دیگر از رفاقت­هایم بوی تازگی نمی­آید، تازه به خیال خودم رفاقت را تمام کرده­ام ... نه لااقل بهتر است آب این حوض تازه شود.

هیچ چیز بدتر از این نیست که همه چیز سر جای خود باشد، در این شرایط زندگی به دورت کبره می­بندد، دیگر آب دهانت از چشیدن طعم خیلی از چیزها به راه نمی­افتد یا دیگر چشمانت از ملاقات هیچ حادثه­ای خیس نمی­شود و بعد دیگر به هیچ بهانه­ای آب از آب تکان نمی­خورد!

  باید از تو بخواهم؛ امسال در حوالی خواب­های ما سال ُپر بارانی باشد، پر از درد و حادثه. شاید هنوز زود باشد ولی به گمانم وقت آن رسیده که دردی مهیب از آسمان فرود آید و زخمی کاری بر تن نقش کند، از آن زخم­هایی که باید یک زندگی پی مرهم­اش باشی، از آن نا امیدی های بی­درمان، از آن­هايی كه در همهمه­ي هیچ میکده­اي گم نشود.

( متن زیر مستقل از نوشته بالاست.)

□□□

نه برای تو آرزوی بهار نمی­کنم

تو آرواره­ی برف­ها در زمستانی؛ درست مثل شمشادها در بهار

تو همانی که گاهی لبریز می­شوی و بی قرار-

و آنگاه آوار می­شوی روی جاده­های کوهستان؛ همزاد بهمن در زمستان!

اما حالا که می­بینم بهار از راه رسیده - هوا گرم شده -

و تو آرام آرام آب می­شوی دلم می­گیرد.

اینجا رود­هایی که به دریا بیندیشند، صعود سختی در پیش دارند

لااقل اگر در زمستان باشی - در برف - رد پایت به جا خواهد ماند

اما در بهار ... سخت است برادرم-

اندیشمندم از جاری شدنت!      

اگر پرواز و چشم­های خیس از میان سطر­های کتابی که افسانه نیست، شاهکار ادبی نباشد- و شايد به واقع همين­ طور باشد- بگذار اهالی شهر واژه­های سربی در همان دایره تنگ – و در عین حال برای خرامیدن بی حصار- کلمه­ها را کنار هم بگذارند و شکل­های عجیب درست کنند. سوداگران ادب تونل­های ظریف و انحنای پیچ پیچ­شان را در دل زمین می­تراشند اما ادیبان راستین نقب می­زنند سوی آسمان.

 "مسیح باز مصلوب " اثر  کازانتزاکیس نوشته بزرگی است جای حرف و نقد هم دارد اما من از این کار پرهیز می­کنم، راستش از خودم پروا می­کنم! از این ماشین مهیب که احساس و عشق و انرژی و طبیعت را می­بلعد و همه را تبدیل می­کند به حرف و حرف و .. هی حرف. بیماری وحشتناکی است و به شدت مسری. این بار اما چانه­ام را سفت می­گیرم شاید این بهار مطبوع جذب جانم شود و تنها دو عبارتی که حین خواندن داستان در ذهنم زنگ می­زد اینجا می­آورم:

• "تنزل الاسماء من اََلسّماء" چقدر رازآلود و حکیمانه است این سخن! شما بگیرید برای نمایشی ساده  و تنها یک بازی خشک و خالی به هر کدام­تان نقشی می­دهند و به هر نقش اسمی- البته این واگذاری نقش­ها یکسره با گذشته­ی شما بی تناسب نیست- از قضای روزگار همین نقش­ها آنچنان آینده شما را درمی­نوردد و آنقدر ظریف، ظرف اسم­ها را از مسّما لبریز می­سازد که انگار از ازل نام شما همین بوده.هر کدام ما در زندگی دو اسم داریم : یکی آن نام که - بعد از تولد-  صدایمان می­کنند و دیگری همان که حرف حرفش در طول سالیان نقش می­بندد و گاه در یک لحظه، همان نام که پیش از تولد به ما داده­اند؛ راز زندگی! خدا- آن اسم دیگر مرا... 
•  مسیح، شیفتگی مرا بپذیر! حالا میدانم که مسیح در  زندگی چه نقشی دارد، دینی که مسیح نداشته باشد جاودانه نخواهد شد. و حالا میفهمم چرا آزار و رنج هایی که محمد کشید کافی نبود ... مسیحای من!

□

غلام آن کلماتم  که آتش انگیزد...