بیضایی «بازی» را دوست دارد، « بازی در بازی» را بیشتر دوست دارد. فن بازی در بازی را قلق دارد.

بیضایی عاشق عتیقه و قهوه‌خانه و شاهنامه و بیدق و بیرق است. تازه، ساعت شماته‌دار و لباس منگوله‌دار و صندلی لهستانی را هم دوست دارد.

بیضایی زبانش، زبان قافیه و تشر و مثل و خانواده‌ی قجر است.

بیضایی رنگ‌ها را می‌شناسد، کنتراست را دوست دارد.

بیضایی به محله‌های کناره‌ی راه آهن سر زده، اما هنوز به سینما آزادی بعد از بازسازی سر نزده.

بیضایی روی صحنه – تیاتر- ید بیضاء می‌کند، استاد مسلم زبانِ شاهنامه‌ و خمسه‌ی نظامی و هفت اورنگ جامی است، همین طور زبان دربار ناصری و تهران قدیم.

اما استاد عزیز، سوال حساب را  خوب جایی، در درهان بچه گذاشته بودید، طفلک همه‌اش می‌پرسید؛ « لجن‌مال یعنی چی؟»

بعد از تماشای اولین اکران فیلم « وقتی همه خوابیم »  11 بهمن، سینما استقلال.

 ▪

پانوشت1: « قرص اعصاب» نوعی داروی خاص است که در دیالوگ‌های فیلم «وقتی همه خوابیم» استفاده می‌شد.

پانوشت2: چرا جمعیت بعد از تماشای فیلم برگه رایشان را در صندوق خوب می‌انداختند؟! چرا خجالت ‌می‌کشیدند، بگویند: «لجن‌مال یعنی همین... دقیقا، یعنی همین! ».

 مرتبط:

 متن و حاشيه فيلم سينمايي «وقتي همه خوابيم»، محصول پرطرفدار جشنواره 27 فجر

اتفاقا حالا دیگر بیدار شده‌ایم (امیر قادری)